เนื่องจากพระพุทธศาสนาเน้นเรื่องไตรลักษณ์ คือ อนิจจัง ทุกขัง และ อนัตตา การบอกว่าวิญญาณเที่ยงแท้(นิจจัง) และมีตัวตนถาวร(อัตตา) จึงขัดต่อเรื่อง “ไตรลักษณ์” แท้จริงเป็นเพียงวิบากกรรมเท่านั้นที่มาเกิด แต่ต้องมาผสมผสานกับคนธรรพ์หรือคลื่นพลังงานระดับอารมณ์ มาจุติในเซลปฏิสนธิ การที่เราเกิดมาแล้วมีรูปร่างหน้าตา องคาพยพสวยหรือไม่สวยนั้น ล้วนเป็นสัณญาณกรรมที่ส่งทอดมาทั้งสิ้น ในรูปธาตุพระพุทธเจ้าทรงเรียกสิ่งนี้ว่า กลละ ( อ่านว่า กะละละ) ซึ่งมีขนาดเล็กมากพระพุทธองค์กล่าวเปรียบเทียบไว้ว่า ให้เอาเส้นผมมาเส้นหนึ่ง(บางตำราระบุว่าเป็นขนจามรี) ผ่าออกเป็นแปดส่วน  แล้วนำเส้นผมที่ผ่าแล้วหนึ่งส่วนนั้นไปจุ่มในน้ำมันงา ยกขึ้นแล้วปล่อยให้น้ำมันงาหยดจดเกิดเป็นหยาดสุดท้ายที่ติดอยู่ที่ปลายเส้นผมที่หยดไม่ได้อีกแล้ว นั่นคือขนาดของกลละ ซึ่งภายในกลละยังมีมีลักษณะของ กัมมชรูป ๓  อันหมายถึงรูปที่เกิดเพราะกรรม มีคุณสมบัติดังนี้        ๑. กายทสกะ เป็นตัวกำหนดกรอบรูปทรง หรือลักษณะทางกายภาพในอนาคต        ๒. ภาวทสกะ เป็นตัวกำหนดเพศว่าจะให้กลละ...

๑.  ชายหญิงอยู่ร่วมกัน๒.  หญิงนั้นมีระดู         ๓.  มีสัตว์มาเกิด คือ มีการถ่ายทอดพลังกรรมที่สะสมไว้จากภพ สู่ ภพ ในวิญญาณนั้น               หากดูในอภิธรรมจะกล่าวไว้ว่ามีสัตว์มาเกิด  ในอภิธรรมภาคพิศดารเขียนว่ามีคนธรรพ์ อันจัดเป็นกระแสวิญญาณชนิดหนึ่ง  ซึ่งจะส่งกระแสวิญญาณมาปฏิสนธิรวมกันกับคลื่นวิบากกรรมของเราในกลละ ในลักษณะบุคคลาธิฐานและจะแปรรูปเกิดเป็นคันธัพพะ โดยกระแสคลื่นวิญญาณของคนธรรพ์นั้นจะอยู่ในลักษณะของความรื่นเริง บันเทิงใจ ซึ่งจัดได้ว่าเป็นคลื่นอารมณ์พื้นฐานของเทวดา  เป็นคลื่นอารมณ์บันเทิง ดีด สี ตี เป่า หรืออารมณ์ธรรม เข้ามาผสมกับคลื่นกรรมที่บรรจุวิบากกรรมของเราในครรภ์มารดาโดยเฉพาะในช่วงปัญจะสาขา(ช่วงที่ตัวอ่อนเริ่มผุดปุุ่มอวัยวะ ๕ คือศรีษะแขนสองข้างแลพขาสองข้าง) คันธัพพะก็ยังคงต้องปรับผสมผสานแลกเปลี่ยนกับกระแสคลื่นคนธรรพ์ เรียกว่ามีการเปลี่ยนภาคอยู่ตลอดเวลา แต่เมื่อเวลาผ่านไปเกิดการปรุงแต่งอารมณ์อันทำให้การเข้าออกของคันธัพพะเกิดขึ้นอย่างไม่เป็นระเบียบ คนธรรพ์ก็จะถูกปิดกั้นหรือมีนิวรณ์มาแทรก บางครั้งอาจถึงขนาดเกิดเป็นอารมณ์พันทางทำให้จิตไม่ว่างแปรปรวน และทำให้คนธรรพ์ไม่สามารถเข้าไปผสานกับคันธัพพะได้อย่างกลมกลืน คันธัพพะก็จะอ่อนแอ คือเข้าไม่ถึงสัญญากรรมเดิม บางครั้งถึงกับทำให้ตกไปสู่วิบัติ...

          การสัมผัสควรมีตัวรู้ว่าผู้ที่เราจะสัมผัส หรือคลุกคลีด้วยนั้นมีความสัมพันธ์กับเรามาก่อนหรือเปล่า หากพบว่ามีความสัมพันธ์ แล้วจำเป็นต้องสัมผัส เราสามารถเลือกการสัมผัสในลักษณะอารมณ์ฤทธิ์ แล้วใช้อารมณ์ธรรมอันเป็นตัวรู้ คอยประกบตลอดเวลา ทั้งนี้อาจมีอารมณ์มนุษย์ประกอบบ้างก็ไม่เป็นไร เพราะอารมณ์ฤทธิ์จะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการสัมผัส หรือหมายถึงเพิ่มประสิทธิผลในการเข้าถึงวิบากกรรม เพื่อการชดใช้ หรือชดเชยวิบากกรรมให้แก่กัน  ซึ่งการสัมผัสด้วยฤทธิ์เป็นการสร้างอารมณ์กันสุดๆจนเกิดเป็นอารมณ์ในระดับจิตวิญญาณถึงระดับองค์ฌาน อารมณ์ระดับนี้แม้ใช้สัมผัสเพียง ๕๐% ก็สามารถที่จะชดเชย ชดใช้กรรมกันเต็ม ๑๐๐ % ได้ แต่หากสัมผัสด้วยอารมณ์มนุษย์เสีย  ๑๐๐% การชดใช้สัมพัทธ์ก็คงแทบไม่ได้อะไรเลย โดยการสัมผัส สัมพัทธ์ สัมพันธ์ จะต้องอยู่ในปริมาณที่พอดี สอดคล้องกับสัญญากรรมของทั้งสองฝ่าย วิญญาณจึงอิ่มเอมตามสัญญากรรม...

       ความรักคือสิ่งใด? เป็นความรู้สึกว่าเราชอบ เรามีความสุขอยากอยู่ใกล้ อยากได้ครอบครอง? การที่เรารู้สึกเช่นนี้ต่อสิ่งนั้นๆเพียงพอไหมที่จะเรียกว่ารัก? การที่เราจะหาคำจำกัดความของความรักได้ เราคงต้องหันกลับมาพิจารณาความรักว่า ความรักควรมีองค์ประกอบอะไรบ้าง อย่างไรจึงจะเรียกว่ารัก ความรักเหมือนหรือต่างจากความใคร่อย่างไร ความรู้สึกอย่างไรจึงจะเรียกว่าหลง การที่เราจะบอกว่าเรารักได้นั้น  แท้จริงแล้วต้องมีทั้งภาคพฤติกรรมและภาควิบากกรรม คือต้องมีความรู้สึกตั้งแต่ระดับอารมณ์พื้นฐาน ระดับจิตใจ จนถึงความรู้สึกระดับในภายใน จึงจะถือว่าเป็นความรักที่สมบูรณ์ ถ้ามีแค่ความรู้สึกหรือแค่ลมปากบอกว่ารักอย่างเดียวแต่ไม่เคยทำพฤติกรรมใดที่ยืนยันว่ารัก แล้วคิดไหมว่าผู้ที่เราบอกว่ารัก เขาจะรู้สึกอย่างไร โดยที่เรายินดีกระทำให้กับคนที่เรารักด้วยความเต็มใจด้วยใจจริง บันได 6 ขั้นของความรักมีดังนี้ คิดถึง ใส่ใจ ห่วงใย เอื้ออาทร เมตตา รัก        เริ่มจากเมื่ออยู่ไกลก็ “คิดถึง”มีความรู้สึกผูกจิตจูงใจถึงอยู่ตลอดสำหรับคนที่ใกล้ชิด...

เมื่อพูดถึงคำว่า บุพเพสันนิวาส หลายคนก็อาจจะคิดถึงคำในเนื้อเพลงซึ่งมักจะร้องกันอยู่ทั่วไปตามงานแต่งงาน  หลายคนเข้าใจว่า บุพเพสันนิวาสคือคู่รักที่เคยชอบพอกันในอดีตชาติ แล้วมีโอกาสได้แต่งงานกันอีกครั้งในชาตินี้  ขณะเดียวกันก็ได้วาดภาพความฝันไว้สวยหรูว่าชีวิตคู่นั้นจะต้องมีความสุข  แต่ในความเป็นจริงชีวิตคู่กลับไม่ได้สวยงามอย่างนั้นในทุกคู่ มีหลายคู่ต้องอย่าร้าง ไปไม่ตลอดลอดฝั่ง ดังนั้นการได้เข้าใจเรื่องของกรรมสัมพันธ์ในบุพเพสันนิวาสจึงถือเป็นกุญแจสำคัญในการประคองชีวิต ทั้งนี้“พรหมลิขิต”ได้กำหนดทุกอย่างถูกกำหนดให้มาพบมาเจอคน บุคคล ตั้งแต่คนที่มีกรรมสัมพันธ์น้อย จนถึงกรรมสัมพันธ์ระดับบุพเพสันนิวาสตามช่วงเวลา แตกต่างกันตามกรรมของแต่ละคน นั่นก็คือ ซึ่งจะคอยลิขิตและกำกับให้ชีวิตเราว่าเราจะต้องมาพบเจอใครบ้างในชาตินี้ ถ้าทำบุญมาดีพรหมลิขิตก็กำหนดให้ได้พบเจอกับบุพเพสันนิวาสก่อน ตรงนี้คงไม่มีปัญหา แต่เนื่องจากคนเรามีกรรมบางครั้งพรหมลิขิตก็กำหนดให้ไปพบเจอแต่งงานกับบุพกรรมหรือเจ้ากรรมนายเวรก่อน แล้วจึงมาเจอบุพเพสันนิวาสทีหลัง กรณีเช่นนี้จะก่อปัญหาอย่างมาก การบริหารจัดการบุพเพสันนิวาสในชาติภพนั้น ถือว่ามีความสำคัญอย่างมาก เพราะเขาผู้นั้นคือคนที่ถือบุญใหญ่ของเราเอาไว้ แม้ว่าชาตินี้อาจมีคนที่เราเคยแต่งงานด้วยมาเกิดอยู่มาหลายคน บางคนอาจมาเกิดเป็นญาติพี่น้อง มาเกิดเป็นเพื่อนร่วมงาน ฯลฯ แต่จะมีบุพเพสันนิวาสที่เป็นคู่ครองที่กำหนดไว้ในพรหมลิขิตที่เหมาะสมกับเราที่สุดในชาตินี้แอบแฝงอยู่ ซึ่งถือได้ว่าเขาเป็นเงื่อนบุญและเงื่อนกรรมของเราในขณะเดียวกัน หากได้มีโอกาสมารักกันโดยที่ทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้แต่งงานกับใคร แล้วมาแต่งงานใช้ชีวิตร่วมกันชีวิตก็จะพลิกผันไปในทางดีที่สุด...

สังคมไทยของเรานั้น มีวัฒนธรรมที่ดีงาม คือรักนวลสงวนตัว ไม่ควรปล่อยตัว ปล่อยใจให้คนรัก เพียงเพราะหลงใหลใฝ่ฝันในระดับอารมณ์พาไปเท่านั้น ไม่ควรประพฤติผิดลูกเมียผู้อื่น รักเดียวใจเดียว ดังนั้นเราจึงควรเลือกแต่งงานกับบุคคล ด้วยความรอบครอบ  เมื่อเลือกแล้วถือเป็นข้อที่ทางโลกยอมรับ การมีชู้นอกใจสังคมไม่ยอมรับ ผลตอบรับทางในอาจไม่คุ้มกับการสูญเสียที่เกิดจากสังคมภายนอก รวมทั้งอาจส่งผลกระทบกับบุคคลที่เกี่ยวข้องอย่างมาก ยิ่งมีลูกกับคู่คนปัจจุบันก่อนด้วยแล้ว เราจึงต้องพยายามวางบุพเพสันนิวาสให้ได้  แล้วปรับเป็นบุพกรรมหรือเป็นเพียงเพื่อนไปในชาตินี้  คนบางคนอาจมีกิเลส  ตัณหา ความใคร่สูงเอง จึงเป็นเหตุให้ไปมี “บ้านเล็ก บ้านน้อย” จนวุ่นวายไปหมด หลายครั้งที่กิเลสตัณหาทำให้เราไปเปิดกรรมใหม่กับคนหลายๆคนที่ไม่เคยมีกรรมสัมพันธ์กันมาก่อน  แล้วจะมาอ้างว่าทุกคนเป็นบุพเพสันนิวาสหมดนั้นคงไม่ได้ ดังนั้นถ้าเราไม่มีตัวรู้ในระดับองค์ฌานองค์ญาณ ไม่รู้เงื่อนปมต่างๆในพรหมลิขิต เราควรเลือกคู่ครองของเราด้วยสติ ด้วยความรอบครอบ จนถึงความรู้สึกที่ลึกที่สุดที่ผุดโพลงมาจากจิตใจข้างใน  ไม่เลือกโดยใช้อารมณ์เป็นหลัก หรือเลือกตามสภาวะแวดล้อมหรือกองเชียร์ หรือแค่พอใจ...

เข้าใจ “แฝงแรก” เพื่อเป้าหมายคือ “แฝงหลัง” อำนาจฝัง-พลังแฝง : ในแฝงแรกข้อมูล : ธวัช คณิตกุล เรียบเรียง : ดร.จอย 13 มิถุนายน 2563 สหปฏิบัติฯ   สรรพสิ่งและเหตุการณ์ทั้งมวลต่างเชื่อมโยงสัมพันธกัน เป็นการแสดงออกของ ความหลากหลายแง่มุมของสัจธรรมอันเดียวกัน การรู้และเข้าใจต่อความสัมพันธ์ เชื่อมโยงของสรรพสิ่ง เป็นการเข้าใจต่อสัจธรรมหรือความเป็นธรรมดาของโลก ด้วยสิ่งต่างๆ ล้วนเปลี่ยนแปลง เลื่อนไหลตลอดเวลา สลับสับเปลี่ยนสอดรับซึ่งกัน และกัน เพื่อประสานสอดคล้องให้เกิดความกลมกลืน เฉกเช่น ความอาถรรพ์ในชีวิต มนุษย์ที่ต้องพบกับ อ านาจฝัง-พลังแฝง...

มหาบุรุษประสูติ            พระนางสิริมหามายาทรงสุบินนิมิตร ๓๒  ประการก่อนตั้งพระครรภ์ แปลโดย ๖๔  พราหม์ ว่าจะมีบุตรเป็นชายที่มีบุญบารมีสูงส่ง หากอยู่เป็นฆารวาสจะได้เป็นจอมจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ แต่หากบวชจะได้เป็นถึงมหาศาสดา ผู้ที่จะเป็นพระมหาบุรุษ ต้องมี การบำเพ็ญบารมี ๓๐  ได้แก่ ๑.     บารมีธรรมดา ๑๐เจตนาขั้นธรรมดาตามปกติวิศัย๒.   อุปบารมี ๑๐  เจตนาเกินขั้นธรรมดาเกินปกติวิศัย จิตใจแรงกล้าเสียสละอวัยวะได้๓.  ปรมัตถบารมี ๑๐  เกินปกติวิศัย จิตใจแรงกล้าเสียสละชีวิตได้ มีคุณสมบัติ ๑๗  ข้อ ขณะพระมหาบุรุษเข้าพระครรภ์ เกิดบุพนิมิตร ๓๒ ประการ ท้าวจาตุมหาราชทั้ง ๔...

แรงแห่งกรรมในอดีตชาติ             แรงแห่งกรรมในอดีตชาตินายจุนนะถวาย สูกรมัททวะ พระองค์กล่าวว่า ท่านจงฝังสูกรมัททวะที่เหลือเสียในหลุม เรายังไม่เห็นบุคคลใดในโลก พร้อมด้วยเทวโลก มารโลก พรหมโลกที่บริโภคสุกรมัททวะนี้แล้ว จะย่อยไปได้ดีนอกจากตถาคตทรงอนุโมทนาแล้วเสด็จกลับอัมพวัน ทรงเลือกกรุงกุสินารา เป็นสถานที่ปรินิพพานด้วยเหตุผล ๓  ประการ๑.      พระองค์จะได้แสดง สุทัศนสูตร ถ้าไปปรินิพพานที่เมืองอื่นก็จะไม่ได้ทรงแสดง๒.    ทรงหวังว่าจะได้โปรดสุภัททปริพาชก ซึ่งเป็นพุทธเวไนย คือต้องพระองค์เท่านั้นที่โปรดได้ สาวกใดก็โปรดไม่ได้ และสุภัททปริพาชกก็ได้บวชเป็นพระสุภัททภิกษุ และได้บรรลุอรหันต์เป็นคนสุดท้ายในสมัยที่พระองค์ยังทรงพระชนม์อยู่๓.     หากพระองค์ปรินิพพานที่เมืองอื่นจะเกิดสงครามแย่งชิงพระบรมสารีริกธาตุ            พระองค์ทรงกล่าวกับพระอานนท์ว่า จงอย่าประมาท และจะปราศจาคกิเลสตัญหาในวันปฐมสังคายนาแน่นอน พระปัจฉิมเทศนา   พระวาจาเป็นวาระสุดท้าย         สมเด็จพระบรมศาสดาเสด็จสีหไสยาสน์ใต้ต้นรังคู่ พระปัจฉิมเทศสนา พระวาจาเป็นครั้งสุดท้าย “อย่าวิตกว่าเมื่อสิ้นศาสดาแล้วพระปริยัติธรรมจะสิ้นตามอันว่าพระธรรม ๘ หมื่น ๔ พันพระธรรมขันธ์ พระธรรมวินัยมหาวินัย หรือ...